Złoto i czerwień to koloryt Hiszpanii. Lśnią w słońcu na narodowych flagach, fascynują tłum, gdy po żółtym piasku areny popłynie krew byka, przy stole radują oko w najbardziej typowych potrawach, w których ryż zabarwiony na żółto szafranem lub złota barwa jaj, mieszają się z krwistymi kawałkami papryki i pomidorów. Zamiłowanie do kontrastujących barw nawet w sztuce kulinarnej, odziedziczyli Hiszpanie po Arabach.

Żywe kolory i pikantny smak potraw, to charakterystyczne cechy kultury hiszpańskiej. Kontakty z Afryką Północną nauczyły Hiszpanów zamiłowania do ostrych smaków cebuli i czosnku, panowanie Arabów - używania szafranu oraz szczodrego szafowania orzechami i migdałami.

W rezultacie wypraw do Nowego Świata wprowadzili do swej kuchni paprykę i czekoladę, której używają także do przyprawiania potraw. Umiejętność tłoczenia oliwy z oliwek, która jest podstawowym tłuszczem ich kuchni, przyswoili sobie Hiszpanie w starożytności od Fenicjan. Ryż, fasola, groch, pomidory, papryka, jaja, drób, pachnące czosnkiem kiełbasy, silne przyprawy, suszone ryby, obfitość owoców i wina oraz wszechobecny zapach smażonej, nierafinowanej oliwy - to bardzo skrótowy obraz kuchni hiszpańskiej. Z tych elementów powstają w różnych prowincjach Hiszpanii regionalne potrawy, z reguły bardziej treściwe niż nasze.

Fragment zaczerpnięty z książki: "Specjalności kuchni śrudziemnomorskiej" Anna Czerni, Zofia Zawistowska